Sangkuriang Nyaleg (21)

"Manéh mah unjang anjing waé, Sangku!"

"Kula mémangna kudu nyebut monyet ka manéh? Geus sidik anjing! Hayang disebut anu lain. Lamun manéh manusa teu pantes ku kula disebut anjing! Ku sabab manéh anjing, wayahna wé, Jing! Dianjing-anjing. Bongan manéh lain kunyuk!"

"Nya kumaha manéhlah! Dewasa enggeus, kolot eukeur," cék anjing.

"Jing, tadi kula nanya ka manéh. Jangjawokan naon anu digunakeun keur muka panto. Supaya kula bisa kaluat sorangan?"

"Ah, meugeus siah! Maké kudu jangjawokan sagala! Urang geus nepi ka lawang panto hareup!"

Panto nutup anjing nagog, laju ngagogog kawas tadi, rekét panto muka ku sorangan. Molongo, ti jero teu katitén aya jalma nu mangmukakeun.

'Jing, naha ieu panto muka deui ku sorangan? Ku jalan digogogkan ku manéh?"

"Heueuh, Sangku!" jawabna, blus pangheulana.