Sangkuriang Nyaleg (13)

"Duh, ema. Poé ieu kula ninggang di apes! Boroan euweuh hiji-hiji acanm nu sidik mah si Tumang tiwas?' ngahuleng sakedapan.

Ras ka Indung boga paménta rupa kitu. Ras deui ka si Tumang nu sakitu nyaahna ka soi Tumang. Nyaahna nu jadi indung ka si Tumang taya bédana jeung kanyaah ka dirina. Ka si Tumang téh teu siga ka sato nyaahna, kawas nyaah ka manusa.

Sangkuriang bingung ku dua ku tilu. Lamun bangké si Tumang di bawa tinangtu dirina baris disalahkeun kunu jadi indung. Najan kumaha waé alesannana pasti dirina diannggap salah.

Di séjén pihak, indungna nu hayang pisan ati mencek tangtu ogé bakal hanjelu, naha teu beubeunang?

Meunang sawatara jongjongan Sangkuriang ngahuleng, ngahurunbalung ku tulang. Teu lila nyéh seuri sorangan bari ngagerendeng.

"Bener, euweuh deui jalan? Matak naon lamun ati si Tumang, bangkéna ruang. Moal katnyaan sugan, anggap wé anjing can mulang." Sret, nyabut badi nu disesepkeun lebah cangkéngna.

Deku gigireun bangké anjing, laju ngajalankeun naon rupa nu digerendengkeunnana. Sanggeus réngsé sagalana, jung cengkat, tuluy leumpang ninggalkeun kuburan anjing.***

Hanca....