Sangkuriang Nyaleg (13)

Herdi Pamungkas

• Lalakon Sangkuriang Nyaleg, karangan Herdi Pamungkas mangrupa carita rékaan nu jauh tina kanyataan. Boh ngaran tokoh atawa tempat sadayana fiktif. Ieu carita diserat tujuannana taya sanés lintangti hiburan.
• Lalakon saméméhna, meunang sawatara jongjongan mah Sangkuriang ukur ngahuleng, kadua matana neuteup bangké anjing anu boborot ku getih, ngagolér dina lahunan.

"HAMPURA, Tumang. Naha atuh andika kalahka luncat kana hareupeun boroan anu arék disasar ku panah kula?" ngusapan hulu si Tumang. "Kaula weléh teu ngarti? Naon sabenerna anu rék dilakukeun ku andika, kawas teu surti. Tara-tara ti sasari meta kitu. Biasana gé andika sok ngajauhan lamun kula keur nyasar boroan ku panah téh?" tarangna kerung. Naon anu baris kajadian satutas si Tumang perlaya? Nyanggakeun lalakon salajengna!

Dihenteu-henteu ogé Sakuriang téh wawuh jeung si Tumang lain kakara sapoé dua poé, tapi ti sainget dirina éta anjing geus aya. Purah maturan dirina kama baé, malah mah ngasuh nepikeun ka nincak rumaja.

Nu tangtuna dirina jeung si Tumang téh asa jeung sobat dalit. Najan si Tumang wujudna anjing, béla jeung ka satiaanana mah teu bina ti manusa. Éta nu nyababkeun dirina ngarasa kaleungitan.

Nu matak hélok keur Sangkuriang mah peta si Tumang dina poé harita mémang kawilang anéh.

"Nyaan teu kaharti? Naha si Tumang maké kudu lumpat ka hareupeun kula nu keur ngaleupaskeun panah tina jamparing?" nepak tarang. Héran.

Najan éta perkara téh teu kapikiran tasa héran jeung nyaah ka si Tumang pacampuh. Disagigireun kitu waktu mingkin nyérélék ka wanci sareupna.

"Omat poé ieu ema pangalakeun ati mencek!" paménta indungna tadi isuk asa napel kénéh dina kekendangan.