Sangkuriang Nyaleg (11)

Dumadakan deuih dina poé harita mah sato boroan téh teu narémbongan kawas nu ngagokan kana kahayang nu jadi indung.

Aya gé mencek ngadadak kawas anu lingas, sababaraha kali arék di panah ngabalaicet. Waktu rék dipanah pisan si Tumang bét nincak rokrak atuh mencek teh kabur.

Ti harita ngiles leungiteun udagan, istuning leuweung ngadadak simpé. Nu kari kula duaan jeung si Tumang apruk-aprukan. Dina haté leutik mah maké nyidem kakeuheul ogé ka si Tumang nu geus ngagamahan kana témbakeun.

Mangka harita teh waktu geus mimiti nyedek ka burit, sato boroan anu diarep-arep rék diala atina can kénéh némbongan. Sakujur awak geus mandi ku késang, cacing dina jero beuteung geus mimiti motah hayang diparaban.

Tikoro gé geus garing karasana, cai dina kélé tinggal sakeclak. Jaba nunjadi indung amanat ulah waka mulang mun can manggih jeung nu dipikahayang ku ema, kapan kitu omongannana.

Dina kaayaan capé jeung kareuheul ku dua ku tilu teu eureun tina moro. Leumpang ngaprak leuweung néangan boroan, sugan jeung sugan manggihan deui mencek nu ngulampreng.

Hanjakal, salila-lila kukurusukan teu mangging boroan, bujengning wujudna kelemengna gé teu kadeuleu.

"Kamarana sato téh?" ngelapan késang dina tarang ku tungtung baju.