Sangkuriang Nyaleg (3)

"Kurang ajar!" Sangkuriang ngabengkahkeun kakeuheul. Napsu ngagugudug, amarah teu kawadahan. Ngagidir, beungeutna reup geuneuk ray pias. Huntu kekerot napasna rénghap-ranjug.

Rét kana parahu, ditajong satarik. Wuwuh tanaga anu rohaka dibarung ku kasaktian. Parahu ngabelesat ka jomantara, kakalayangan néangan tempat murag.

Tanggul talaga dijebol, watesna diburak-barik, caina bedah, lébléban. Caah déngdéng malidkeun sakur nu kasampeur. Sato gedé, sato leutik paburisat nyalametkeun diri, tina umpalan cai nu ngagalura.

Naas sato nu teu kaburu ngejat, kabawa palid roroésan. Sabagian ngerelep diteureuy caah.

"Dayang Sumbi!" gorowokna tutas ngabudalkeun kakeuheul. "Dimana anjeun?" gajleng luncat.***

Hanca...