Sangkuriang Nyaleg (81) 

Herdi Pamungkas

• Lalakon Sangkuriang Nyaleg, karangan Herdi Pamungkas mangrupa carita rékaan nu jauh tina kanyataan. Boh ngaran tokoh atawa tempat sadayana fiktif. Ieu carita diserat tujuannana taya sanés lintangti hiburan.
• Lalakon Saméméhna, "Can ngarti kénéh waé! Lamun disebutkeun deui ku kula bisi disangka diulang-ulang. Tapi teu nanaon ngarah anjeun ngarti mah. Tadi ku kula geus disebutkeun, Karnadi mah bandar bangkong, meunangkeun anu geulis bati ngabohong. Ku cara ngabohong mah pasti hasil," omongna.

"TUH, geus pok deui?" omong Kartadi.

"Bongan anak buah anjeun ngénta! Nya ku kula dibéré,"

"Heueuh atuh, Pir. Naha mikir téh telar waé?"

"Kapanan tadi saur juragan lamun kuring pinter mah,"

"Geus teu kudu dibahas deui éta mah!" omong Kartadi.

"Mangga, Gan. Langkung saé kitu,"

"Lur, aya naon ieu téh mani rareuwas kieu? Wayah keu geus namu?" tanya Sangkuriang baria ngajanteng lebah lawang panto.

"Ké, ari kuring ngajawabna di dieu waé handapeun panyawéran?"

"Oh kitu? Bébaslah di mana wé,"

"Nyaan," Kartadi geus bisa ngukur dina haténa ngeunaan Sangkuring. Nilik dina kieu mah manéhna bisa diukir ku aing, ieu pisan anu dibutuhkeun. Gampang disetirna mangkeluk jiga kieu mah, ngan kawsna kaleuwihanana téh boga sipat neutreug. Ieu pisan nu alus. Bisa dipolés ku aing. Haténa galécok.

"Naha kalahka ngahuleng, Lur? Lain,"

"Kieulah ayeuna mah mending ngilu ka kuring! Ngobrolna urang bari dahar geura kawas ti heula?" omongna.

"Satuju!" supir miheulaan.

"Lain ka manéh!" Kartadi ngadilak.

"Bawa wé karunya, Lur!" omong Sangkuriang.

"Hayu!"

Maranehna laleumpang ka luar ti buruan imah kontrakan Sangkuring, kebat muru ka tempat parkir anu saterusna pating kalacat kana mobil.

Biur mobil indit ninggalkeun éta patempatan muru ka salah sahiji rumah makan nu aya di Bandung.

Tukang parkir ukur olohok bengong nénjo Sangkuriang aya nu ngajempit téh.

Teu kungsi lila norojo; si Riweuh ngadeukeutan tukang parkir dibarengan ku hegakna napas, satutas markirkeun motorna.

"Kunaon, Sun? Sapertos anu diudag bagong?"

"Lain diudag bagong," omongna. Gedig leumpang muru ka jero gang maksudna arek ka imah kontrakan Sangkuriang.

"Badé ka mana, Sun?" tanya tukang partkir.

"Tunyu-tanya, képo?" teu ngarérét, jongjon ngagedig.

Tukang parkir ukur neuteup ti kaanggan. Nu leumpang beuki gancang ahirna parat ka tungtunggang.

Teu kungsi lila geus balik deui ngagedig nyampeurkeun tukang parkir.

"Naha, Sun, wangsul deui?"

"Suwung, Lur? Sugan apal Sang bango?"

"Sangkuriang panginten?"

"Lain! Si Mamang keur ka mana? Sugan apal, Lur?"

"Mamang?"

"Teu ngarti? Sangkuriang lamun ceuk ki dulur mah. Ngan kuring teu téga lamun nyebut ngaran éta,"

"Naha, Sun? Mémang namina kitu."

"Kajeunlah! Di mana ayeuna, sugan dulur apal?"

"Oh, kitu nya?"

"Di mana apal teu!?"

"Tenang, Sun. Kuring tadi ningal téh aya anu ngajemput,"

"Maksudna?"

"Aya saurang lalaki beunghar dina gayana mah, jeung saurang supirna, Sun."

"Lalaki?"

"Leres, Sun."

"Ah, asa beuki teu kaharti?" manéhna kerung tuluy mencétan tarang.

"Naha sapertos anu nyeri hulu, Sun?"

"Gagabah nyarita téh?".***

Hanca....